บอกเล่า........ประสบการณ์แห่งการรอคอย

บางครั้ง  ชีวิตแห่งการรอ   ...   ก็เป็นฤทธิ์กุศลอย่างหนึ่ง   

          หลายต่อหลายครั้งแห่งการรอบางครั้ง  เรากลับบ่น โมโหคนที่เรารอ  ซึ่งเมื่อย้อนมาดูชีวิตบางครั้ง
คนอื่นก็รอเราเช่นเดียวกัน ความรู้สึกก็คงเหมือนเราบ้างนะ  ไม่แตกต่างกัน

ในช่วงภาคฤดูร้อนที่ผ่าน

         ณ เวลานั้นเป็นการไปเยี่ยมชาวบ้านตามหมู่บ้าน และร่วมพิธีบูชากับเขา หรือมิสซานั้นเอง  เป็นช่วงที่เราได้พุดคุย แลกเปลี่ยนแนวความคิด แลกเปลี่ยนประสบการณ์ผ่านทางการพูดคุยนี่เอง  โอกาสได้ไปสวดตามบ้านด้วย ถือโอกาสขอพระพร



        ซึ่งเป็นภาพที่ผมประทับใจมาก เพราะชาวบ้านรอคอยการมาเยี่ยมของพระสงฆ์    นานๆมีจะได้มิสซารับศีลมหาสนิท  ทั้งยังแสดงถึงความเชื่อ ความหวังที่เขารอคอย  บ้างครั้งเมื่อผมกลับมาไตร่ตรองชีวิต แค่การรอเพื่อนในบางครั้งกลับบ่น  ว่า  "มาช้าจัง" ทีบางครั้งเราก็ช้าเหมือนกัน  ต่างกับชาวบ้านสิ้นเชิง กลับไม่บ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ท่าทีแห่งหารต้อนรับที่ดี


       สิ่งเหล่านี้ก็สอนเราเช่นเดียวกัน  ระหว่างรอ เราก็ทำอย่างอื่นก็ได้โดยไม่บ่น อย่างไรก็ตามความเคยชิน ยิ่งคนรุ่นใหม่ต้องบ่นนิดหน่อย ก็ทำให้รู้สึกสบายใจ


นี่เองก็เป็นการช่วยเราในการฝึกฝนตนเองสิ่งหนึ่ง  เพื่อการเติบโตขึ้นในอนาคต เราจะไม่ช้า และเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นในฐานะที่เราได้รับการอบรม