ค่ายคำสอนภาคฤดูร้อนวัดเซนต์นิโกลาส

ถ่ายรูปรวมค่านคำสอนและงานอำลาคำสอน

คุณค่าประวัติศาสตร์

ประโยชน์ของการศึกษาประวัติศาสตร์

      จะช่วยให้มนุษย์เกิดสำนึกในการค้นคว้าและ สืบค้นข้อมูลที่เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน อันสร้างความภูมิใจและกระตุ้นความรู้สึกนิยมในชาติหรือเผ่าพันธุ์ ตลอดจนตระหนักถึงคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษสั่งสมไว้, ประวัติศาสตร์ช่วยให้เกิดการเรียนรู้จากอดีตเพื่อเป็นบทเรียนสำหรับปัจจุบัน องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษาประวัติศาสตร์จะทำให้เข้าใจถึงปัญหา สาเหตุของปัญหา และผลกระทบจากปัญหา, การศึกษาประวัติศาสตร์ก่อให้เกิดองค์ความรู้ที่หลากหลาย ซึ่งสามารถนำความรู้เหล่านั้นไปกำหนดยุทธศาสตร์ในการดำเนินนโยบายให้เป็น ประโยชน์ต่อทั้งปัจจุบันและอนาคต, วิธีการทางประวัติศาสตร์ทำให้ผู้ศึกษาสั่งสมประสบการณ์และทักษะในการวิ เคราะห์ ไต่สวน และแก้ปัญหา ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการศึกษาศาสตร์แขนงอื่น ๆ คุณสมบัตินี้นับเป็นองค์ประกอบสำคัญของการพัฒนาคุณภาพประชากรในสังคมที่ เจริญก้าวหน้าและมีพัฒนาการสูง

คุณค่าเวลา....

สิ่งที่เรามีเหมือนกัน

เราทุกคนมีธนาคารเหมือนกัน ธนาคารแห่งนี้ชื่อว่า “เวลา” 

มันเข้าบัญชีให้คุณทุกๆ 86,400 วินาที 

ทุกคืนมันจะถูกล้างบัญชี ถือว่าขาดทุนตามจำนวนที่คุณพลาดโอกาสที่จะลงทุนในสิ่งดี ๆ 

               มันไม่สะสมยอคงเหลือ ไม่ให้เบิกเกินบัญชี   ในแต่ละวัน จะเปิดบัญชีใหม่ให้คุณ 

ทุกค่ำคืน จะลบยอดคงเหลือของทั้งวันหมดออก   ถ้าคุณเสียโอกาสที่จะใช้ระหว่างวัน ผลขาดทุนเป็นของคุณ   ไม่สามารถถอยหลังกลับไปได้      ไม่มีการถอนของ “วันพรุ่งนี้” มาใช้ได้

        คุณต้องมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ด้วยยอดเงินฝากของวันนี้  ให้ลงทุนจากเงินฝากเหล่านี้ เพื่อผลตอบแทนมาสูงสุด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อสุขภาพ ความสุข และความสำเร็จ 

นาฬิกากำลังเดิน ......... ทำวันนี้ให้ดีที่สุด 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 ปี ให้ไปถามนักเรียนที่สอบตกต้องซ้ำชั้น 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 เดือน ให้ไปถามคุณแม่ที่คลอดลูกก่อนกำหนด 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 สัปดาห์ ให้ไปถามนักเขียนหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 ชั่วโมง ให้ไปถามคนรักที่กำลังรอตามนัดหมาย 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 นาที ให้ไปถามคนที่เพิ่งพลาดขบวนรถไฟ 

จะรู้คุณค่าของเวลา 1 วินาที ให้ไปถามคนที่รอดหวุดหวิดจากอุบัติเหตุ 

จะรู้คุณค่าของเวลา เสี้ยววินาที ให้ไปถามคนที่เพิ่งชนะได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิก

ทำทุกขณะที่คุณมี ให้มีค่า และทำให้คุณค่ามากขึ้นไปอีก 

เพราะคุณใช้มันร่วกับคนพิเศษบางคนให้พิเศษเพียงพอที่จะใช้เวลาของคุณ 

และจำไว้เสมอว่าเวลาไม่คอยใครแม้สักคนเดียว 

เมื่อวานเป็นอดีต พรุ่งนี้ยากที่จะอธิบาย 

วันนี้เป็นของขวัญนั่นไง มันถึงจะถูกเรียกว่า “PRESENT”

รายงานกลุ่มได้ที่ได้นำเสนอ

ปรัชญาประวัติศาสตร์และความจริง

ปรัชญาและนักปรัชญาต้องการแสวงหาความจริงมีไหม?  มาตรฐานของการวัดความจริงคืออะไร?  ตามความเป็นจริงของประวัติศาสตร์เป็นไปไม่ได้  ประวัติศาสตร์เป็นเพียงการรับรู้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต

จึงมีการพิจารณาคำตอบดังต่อไปนี้ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องระหว่างปรัชญาและความจริงทางประวัติศาสตร์

§  การแสวงหาความจริงโดยอาศัยเหตุผล   ทางทฤษฏีรู้สึกว่าหาไม่พบ พบว่าความจริงเป็นไปไม่ได้  เมื่อเราพิจารณาการแสวงหาความจริงอาจเกิดจากความโน้มเอียง  2  กลุ่มนี้

1.     Dogmatic:  ได้ใช้เหตุผลทางคำตอบ ซึ่งมีความแน่นอน  โดยใช้ความจริงของตนเองเป็นมาตรวัดความจริง คือ การยึดความคิดของตนเองเป็นหลักและความจริงนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องตามแนวคิดของตน

2.     Approxima: ใช้ทฤษฏีต่างๆ เอามาผสมรวมกันสร้างทฤษฎีขึ้นใหม่เป็นของตนเอง โดยใช้ตนเองเป็นมาตรฐานของการวัดความจริง  ข้อเสียทางฤษฎีนี้

§    ผู้เขียนกำหนดมาตรการตัดสินความจริงของตนเอง

§    ระบบปรัชญาเป็นการเคลื่อนไหวทางจิต  โดยทฤษฎีทางความคิดต่างๆ มีเบื้องหลังเป็นจิตที่พัฒนาสู่ความสมบูรณ์

นักปรัชญานั้นแสวงหาความจริงประวัติศาสตร์ปรัชญา โดยเอาหลายความคิดมารวมกันและถือตนเองเป็นความจริงเป็นการเล่าตอบคำถามที่เป็นสากล ส่วนคำตอบที่เป็นสากลไม่มีคำตอบที่สมบูรณ์ เพราะมีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา  จึงมีนักปรัชญาท่านหนึ่งชื่อ E. Brehier โดยมีเริ่มจากการเกิดคำถามว่า  ปรัชญาคืออะไร?  งานปรัชญาคืออะไร?  E. Brethier ได้ให้คำตอบ 3 ระดับของประวัติศาสตร์ปรัชญา

1.     ปรัชญาเป็นส่วนหนึ่งของสังคม วัฒนธรรม  ปรากฏการณ์ของสังคมมาพิจารณา

2.     มองที่ประวัติศาสตร์ของระบบปรัชญาต่างๆ โดยเข้าไปถึงรากของปรัชญา เช่น พลาโต้ , อริสโตเติ้ล จากแหล่งของปรัชญาโดยเข้าไปถึงวัฒนธรรมสิ่งขาดหายไปและความเป็นสิ่งใหม่

3.     การเข้าใจระบบปรัชญา (ปรากฏการณ์ของประวัติศาสตร์) และนักปรัชญา  ประวัติศาสตร์ไม่ได้มองข้ามถือว่าไม่ได้เป็นเรื่องส่วนบุคคลของความคิดและการตัดสินความจริง แต่ข้อความที่ทุกคนมีอยู่ก็เพื่อความเข้าใจเฉพาะของตนเอง ไม่สามารถรวมได้ทั้งหมด ต้องมีความจริงเพียงคำตอบเดียว

ความจริง ไม่ใช่ทางด้านการค้นคว้า แต่เป็นการแสวงหาเพื่อความเป็นจริงให้มากที่สุดหรือเข้าใกล้ความเป็นจริงที่สุด (ต้องระมัดระวัง)

ความจริงคืออะไร?  สามารถรับรู้ได้โดยการสัมผัส นักปรัชญาแสวงหาเหตุผล ใช้สติปัญญาที่มีมนุษย์มีให้เข้าใกล้ความจริงที่สุด

·        มาตรการในการตัดสินสิ่งนั้นจริงไม่จริง ตามความคิดเราตรงกับความเป็นจริงสิ่งภายนอกเป็นกระบวนการที่เลยผ่านมาตรฐานส่วนตัวของการตัดสินล่วงหน้าของตนอีก เพราะมาตรฐานที่สามารถตัดสินความเป็นจริงได้ไม่ใช่ของคนใดคนหนึ่ง แต่ต้องเป็นกลุ่มมารวมกันที่เกิดจากการเสวนา พิจารณาแต่ละระบบด้วยกัน เป็นการแสวงหาความจริงตามกาลสมัย

ความจริงพยายามเข้าไปในความเป็นจริงโดยการเสวนา คำตอบของนักปรัชญาล้วนเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ที่เป็นสิ่งที่เลยผ่านความคิดส่วนบุคคล โดยมีพื้นฐานสากล เป็นขั้นตอนอย่างเปิดเผย

เป้าหมายและความหวังสูงสุด

ชีวิตของเราทุกคนมีความหวัง...ในเป้าหมายที่ตั้งไว้  ไม่ว่าใครก็ล้วนมี....และแตกต่างกันไป

ทุกคนสามารถเลือกเดิน....และกำหนดได้ เพราะเป็นชีวิตของเรา  ความหวังจะสำเร็จได้ก็ต้องอาศัยเราเองในการปฏบัตตามเป้าหมายที่วางไว้สำหรับเรา

       เราคงมีเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ อยู่แล้ว  แม้บางครั้งมันอาจจะยาวนาน...กว่าจะถึงความเร็จ ต้องพบและผ่านเผชิญอะไรมากมาย  ล้วนเป็นประสบการณ์ให้เราในชีวิต บ้างครั้งเจ็บ  เศร้า  ดีใจและมีความสุขก็ตาม  ล้วนเป็นสิ่งที่สร้างความเข้มแข็งให้เรา 

      

   ส่วนความหวังสูงสุดก็ต้องมีบ้างขึ้นอยู่กับเราว่าระดับไหน นี้เป็นการยกระดับให้ตนเองในการพัฒนาตนเองสู่หนทางที่ตั้ง ไว้  

ทั้งหมดเหล่านี้ก็จะถูกบันทึกไว้....ในชีวิตเรา นั้นเปรียบเสมือนประวัติศาสตร์ที่เราได้สร้างขึ้นเองโดยพื้นฐานของความจริงโดยผ่านทางประสบการณ์ที่เป็นความจริงสามารถสำผัสได้เป็นรูปธรรมสำหรับเรา  ทั้งยังสร้างเรื่องราวให้จดจำไป  ที่เรามี อาจจะเหมือนคนอื่นหรือไม่เหมือน สิ่งนี้เองกระบวนการทางความคิดจะเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เราว่า ส่วนไหนใช่และตรง ส่วนไหนไม่ใช่และไม่ตรง

บอกเล่า........ประสบการณ์แห่งการรอคอย

บางครั้ง  ชีวิตแห่งการรอ   ...   ก็เป็นฤทธิ์กุศลอย่างหนึ่ง   

          หลายต่อหลายครั้งแห่งการรอบางครั้ง  เรากลับบ่น โมโหคนที่เรารอ  ซึ่งเมื่อย้อนมาดูชีวิตบางครั้ง
คนอื่นก็รอเราเช่นเดียวกัน ความรู้สึกก็คงเหมือนเราบ้างนะ  ไม่แตกต่างกัน

ในช่วงภาคฤดูร้อนที่ผ่าน

         ณ เวลานั้นเป็นการไปเยี่ยมชาวบ้านตามหมู่บ้าน และร่วมพิธีบูชากับเขา หรือมิสซานั้นเอง  เป็นช่วงที่เราได้พุดคุย แลกเปลี่ยนแนวความคิด แลกเปลี่ยนประสบการณ์ผ่านทางการพูดคุยนี่เอง  โอกาสได้ไปสวดตามบ้านด้วย ถือโอกาสขอพระพร



        ซึ่งเป็นภาพที่ผมประทับใจมาก เพราะชาวบ้านรอคอยการมาเยี่ยมของพระสงฆ์    นานๆมีจะได้มิสซารับศีลมหาสนิท  ทั้งยังแสดงถึงความเชื่อ ความหวังที่เขารอคอย  บ้างครั้งเมื่อผมกลับมาไตร่ตรองชีวิต แค่การรอเพื่อนในบางครั้งกลับบ่น  ว่า  "มาช้าจัง" ทีบางครั้งเราก็ช้าเหมือนกัน  ต่างกับชาวบ้านสิ้นเชิง กลับไม่บ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ท่าทีแห่งหารต้อนรับที่ดี


       สิ่งเหล่านี้ก็สอนเราเช่นเดียวกัน  ระหว่างรอ เราก็ทำอย่างอื่นก็ได้โดยไม่บ่น อย่างไรก็ตามความเคยชิน ยิ่งคนรุ่นใหม่ต้องบ่นนิดหน่อย ก็ทำให้รู้สึกสบายใจ


นี่เองก็เป็นการช่วยเราในการฝึกฝนตนเองสิ่งหนึ่ง  เพื่อการเติบโตขึ้นในอนาคต เราจะไม่ช้า และเป็นแบบอย่างให้ผู้อื่นในฐานะที่เราได้รับการอบรม

เงื่อนไขของชีวิต

สำหรับผมเงื่อนไขของชีวิตนั้น  เป็นเป้าหมายของชีวิต


             เหตุผลคือ เป้าหมายคือการกำหนดสิ่งที่จะทำรวมกับระยะเวลา  เมื่อครบกำหนดมีอยู่  2 อย่าง....

         ........... เป้าหมายสำเร็จ และ เป้าหมายไม่สำเร็จ .............

....................สิ่งนี้เอง เมื่อผมพิจารณาดูแล้ว สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตผมเองว่าเป็นอย่างไร  เมื่อเราตั้ง


เงื่อนไขสิ่งนี้เองคือสิ่งที่ผูกมัดเราไว้สำหรับผม