วันศุกร์ที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2556

คุณค่าประวัติศาสตร์







ประโยชน์ของการศึกษาประวัติศาสตร์

      จะช่วยให้มนุษย์เกิดสำนึกในการค้นคว้าและ สืบค้นข้อมูลที่เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน อันสร้างความภูมิใจและกระตุ้นความรู้สึกนิยมในชาติหรือเผ่าพันธุ์ ตลอดจนตระหนักถึงคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษสั่งสมไว้, ประวัติศาสตร์ช่วยให้เกิดการเรียนรู้จากอดีตเพื่อเป็นบทเรียนสำหรับปัจจุบัน องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษาประวัติศาสตร์จะทำให้เข้าใจถึงปัญหา สาเหตุของปัญหา และผลกระทบจากปัญหา, การศึกษาประวัติศาสตร์ก่อให้เกิดองค์ความรู้ที่หลากหลาย ซึ่งสามารถนำความรู้เหล่านั้นไปกำหนดยุทธศาสตร์ในการดำเนินนโยบายให้เป็น ประโยชน์ต่อทั้งปัจจุบันและอนาคต, วิธีการทางประวัติศาสตร์ทำให้ผู้ศึกษาสั่งสมประสบการณ์และทักษะในการวิ เคราะห์ ไต่สวน และแก้ปัญหา ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการศึกษาศาสตร์แขนงอื่น ๆ คุณสมบัตินี้นับเป็นองค์ประกอบสำคัญของการพัฒนาคุณภาพประชากรในสังคมที่ เจริญก้าวหน้าและมีพัฒนาการสูง

คุณค่าเวลา....


สิ่งที่เรามีเหมือนกัน




เราทุกคนมีธนาคารเหมือนกัน ธนาคารแห่งนี้ชื่อว่า “เวลา” 

มันเข้าบัญชีให้คุณทุกๆ 86,400 วินาที 
ทุกคืนมันจะถูกล้างบัญชี ถือว่าขาดทุนตามจำนวนที่คุณพลาดโอกาสที่จะลงทุนในสิ่งดี ๆ 


               มันไม่สะสมยอคงเหลือ ไม่ให้เบิกเกินบัญชี   ในแต่ละวัน จะเปิดบัญชีใหม่ให้คุณ 
ทุกค่ำคืน จะลบยอดคงเหลือของทั้งวันหมดออก   ถ้าคุณเสียโอกาสที่จะใช้ระหว่างวัน ผลขาดทุนเป็นของคุณ   ไม่สามารถถอยหลังกลับไปได้      ไม่มีการถอนของ “วันพรุ่งนี้” มาใช้ได้


        คุณต้องมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ด้วยยอดเงินฝากของวันนี้  ให้ลงทุนจากเงินฝากเหล่านี้ เพื่อผลตอบแทนมาสูงสุด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อสุขภาพ ความสุข และความสำเร็จ 

นาฬิกากำลังเดิน ......... ทำวันนี้ให้ดีที่สุด 



จะรู้คุณค่าของเวลา 1 ปี ให้ไปถามนักเรียนที่สอบตกต้องซ้ำชั้น 
จะรู้คุณค่าของเวลา 1 เดือน ให้ไปถามคุณแม่ที่คลอดลูกก่อนกำหนด 
จะรู้คุณค่าของเวลา 1 สัปดาห์ ให้ไปถามนักเขียนหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ 
จะรู้คุณค่าของเวลา 1 ชั่วโมง ให้ไปถามคนรักที่กำลังรอตามนัดหมาย 
จะรู้คุณค่าของเวลา 1 นาที ให้ไปถามคนที่เพิ่งพลาดขบวนรถไฟ 
จะรู้คุณค่าของเวลา 1 วินาที ให้ไปถามคนที่รอดหวุดหวิดจากอุบัติเหตุ 
จะรู้คุณค่าของเวลา เสี้ยววินาที ให้ไปถามคนที่เพิ่งชนะได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิก








ทำทุกขณะที่คุณมี ให้มีค่า และทำให้คุณค่ามากขึ้นไปอีก 
เพราะคุณใช้มันร่วกับคนพิเศษบางคนให้พิเศษเพียงพอที่จะใช้เวลาของคุณ 
และจำไว้เสมอว่าเวลาไม่คอยใครแม้สักคนเดียว 
เมื่อวานเป็นอดีต พรุ่งนี้ยากที่จะอธิบาย 
วันนี้เป็นของขวัญนั่นไง มันถึงจะถูกเรียกว่า “PRESENT”




วันศุกร์ที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2556

รายงานกลุ่มได้ที่ได้นำเสนอ

ปรัชญาประวัติศาสตร์และความจริง
ปรัชญาและนักปรัชญาต้องการแสวงหาความจริงมีไหม?  มาตรฐานของการวัดความจริงคืออะไร?  ตามความเป็นจริงของประวัติศาสตร์เป็นไปไม่ได้  ประวัติศาสตร์เป็นเพียงการรับรู้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต
จึงมีการพิจารณาคำตอบดังต่อไปนี้ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องระหว่างปรัชญาและความจริงทางประวัติศาสตร์
§  การแสวงหาความจริงโดยอาศัยเหตุผล   ทางทฤษฏีรู้สึกว่าหาไม่พบ พบว่าความจริงเป็นไปไม่ได้  เมื่อเราพิจารณาการแสวงหาความจริงอาจเกิดจากความโน้มเอียง  2  กลุ่มนี้
1.     Dogmatic:  ได้ใช้เหตุผลทางคำตอบ ซึ่งมีความแน่นอน  โดยใช้ความจริงของตนเองเป็นมาตรวัดความจริง คือ การยึดความคิดของตนเองเป็นหลักและความจริงนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องตามแนวคิดของตน
2.     Approxima: ใช้ทฤษฏีต่างๆ เอามาผสมรวมกันสร้างทฤษฎีขึ้นใหม่เป็นของตนเอง โดยใช้ตนเองเป็นมาตรฐานของการวัดความจริง  ข้อเสียทางฤษฎีนี้
§    ผู้เขียนกำหนดมาตรการตัดสินความจริงของตนเอง
§    ระบบปรัชญาเป็นการเคลื่อนไหวทางจิต  โดยทฤษฎีทางความคิดต่างๆ มีเบื้องหลังเป็นจิตที่พัฒนาสู่ความสมบูรณ์
นักปรัชญานั้นแสวงหาความจริงประวัติศาสตร์ปรัชญา โดยเอาหลายความคิดมารวมกันและถือตนเองเป็นความจริงเป็นการเล่าตอบคำถามที่เป็นสากล ส่วนคำตอบที่เป็นสากลไม่มีคำตอบที่สมบูรณ์ เพราะมีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา  จึงมีนักปรัชญาท่านหนึ่งชื่อ E. Brehier โดยมีเริ่มจากการเกิดคำถามว่า  ปรัชญาคืออะไร?  งานปรัชญาคืออะไร?  E. Brethier ได้ให้คำตอบ 3 ระดับของประวัติศาสตร์ปรัชญา
1.     ปรัชญาเป็นส่วนหนึ่งของสังคม วัฒนธรรม  ปรากฏการณ์ของสังคมมาพิจารณา
2.     มองที่ประวัติศาสตร์ของระบบปรัชญาต่างๆ โดยเข้าไปถึงรากของปรัชญา เช่น พลาโต้ , อริสโตเติ้ล จากแหล่งของปรัชญาโดยเข้าไปถึงวัฒนธรรมสิ่งขาดหายไปและความเป็นสิ่งใหม่
3.     การเข้าใจระบบปรัชญา (ปรากฏการณ์ของประวัติศาสตร์) และนักปรัชญา  ประวัติศาสตร์ไม่ได้มองข้ามถือว่าไม่ได้เป็นเรื่องส่วนบุคคลของความคิดและการตัดสินความจริง แต่ข้อความที่ทุกคนมีอยู่ก็เพื่อความเข้าใจเฉพาะของตนเอง ไม่สามารถรวมได้ทั้งหมด ต้องมีความจริงเพียงคำตอบเดียว
ความจริง ไม่ใช่ทางด้านการค้นคว้า แต่เป็นการแสวงหาเพื่อความเป็นจริงให้มากที่สุดหรือเข้าใกล้ความเป็นจริงที่สุด (ต้องระมัดระวัง)
ความจริงคืออะไร?  สามารถรับรู้ได้โดยการสัมผัส นักปรัชญาแสวงหาเหตุผล ใช้สติปัญญาที่มีมนุษย์มีให้เข้าใกล้ความจริงที่สุด
·        มาตรการในการตัดสินสิ่งนั้นจริงไม่จริง ตามความคิดเราตรงกับความเป็นจริงสิ่งภายนอกเป็นกระบวนการที่เลยผ่านมาตรฐานส่วนตัวของการตัดสินล่วงหน้าของตนอีก เพราะมาตรฐานที่สามารถตัดสินความเป็นจริงได้ไม่ใช่ของคนใดคนหนึ่ง แต่ต้องเป็นกลุ่มมารวมกันที่เกิดจากการเสวนา พิจารณาแต่ละระบบด้วยกัน เป็นการแสวงหาความจริงตามกาลสมัย
ความจริงพยายามเข้าไปในความเป็นจริงโดยการเสวนา คำตอบของนักปรัชญาล้วนเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ที่เป็นสิ่งที่เลยผ่านความคิดส่วนบุคคล โดยมีพื้นฐานสากล เป็นขั้นตอนอย่างเปิดเผย


เป้าหมายและความหวังสูงสุด


ชีวิตของเราทุกคนมีความหวัง...ในเป้าหมายที่ตั้งไว้  ไม่ว่าใครก็ล้วนมี....และแตกต่างกันไป





ทุกคนสามารถเลือกเดิน....และกำหนดได้ เพราะเป็นชีวิตของเรา  ความหวังจะสำเร็จได้ก็ต้องอาศัยเราเองในการปฏบัตตามเป้าหมายที่วางไว้สำหรับเรา


       เราคงมีเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ อยู่แล้ว  แม้บางครั้งมันอาจจะยาวนาน...กว่าจะถึงความเร็จ ต้องพบและผ่านเผชิญอะไรมากมาย  ล้วนเป็นประสบการณ์ให้เราในชีวิต บ้างครั้งเจ็บ  เศร้า  ดีใจและมีความสุขก็ตาม  ล้วนเป็นสิ่งที่สร้างความเข้มแข็งให้เรา 

      


   ส่วนความหวังสูงสุดก็ต้องมีบ้างขึ้นอยู่กับเราว่าระดับไหน นี้เป็นการยกระดับให้ตนเองในการพัฒนาตนเองสู่หนทางที่ตั้ง ไว้  


ทั้งหมดเหล่านี้ก็จะถูกบันทึกไว้....ในชีวิตเรา นั้นเปรียบเสมือนประวัติศาสตร์ที่เราได้สร้างขึ้นเองโดยพื้นฐานของความจริงโดยผ่านทางประสบการณ์ที่เป็นความจริงสามารถสำผัสได้เป็นรูปธรรมสำหรับเรา  ทั้งยังสร้างเรื่องราวให้จดจำไป  ที่เรามี อาจจะเหมือนคนอื่นหรือไม่เหมือน สิ่งนี้เองกระบวนการทางความคิดจะเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เราว่า ส่วนไหนใช่และตรง ส่วนไหนไม่ใช่และไม่ตรง