บทเรียนจากความทรงจำ

ประสบการณ์ดีๆ ช่วงค่ายคำสอนภาคฤดูร้อน

นำซ้อมเพลงมิซสาภาษาปกาเกอะญอ

   

             ครั้งแรกที่ซ้อมเพลงให้กับเด็กที่เป็นภาษาชนเผ่าของตนเอง ที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นกลัวร้องผิดเพราะร้องก็ไม่ค่อยเป็นเท่าไรบางเพลงและภาษาก็ไม่ค่อยแข็งแรง ยิ่งเป็นบทเพลงช่วงสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งปีวนมาหนึ่งครั้ง   ทำให้รู้สึกถึงความกดดัน สิ่งนี้เองทำให้ผมต้องแรงเพิ่มมากขึ้น ในการซ้อมเพลงทุกครั้งก็ต้องเตรียมก่อนที่จะมานำผู้อื่น แต่ก็ฝากทุกอย่างไว้กับพระ 

        สิ่งนี้เองทำให้ผมได้รับบทเรียนว่า เราต้องเรียนรู้อยู่เสมอ และเป็นประสบการณ์ดีๆที่ทำให้มั่นใจขึ้นแม้มันจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นาน เพราะหลังจากนั้นเป็นช่วงปัสกาที่ผม ครูคำสอนและคุณพ่อ  ตระเวณทำปัสกาตามหมู่บ้านต่างๆตามบนดอย  ซึ่งเป็นภาพและบรรกาศที่ดี ภาพที่ชาวบ้านรอยคอยมิสซา รอคอยพระสงฆ์มาเยี่ยม และเพลงที่ซ้อมก็สามรถใช้ขับร้องตามหมู่บ้านต่างๆ ที่ไปร่วมปัสกา

เยี่ยมตามบ้านชาวบ้านบนดอย

 เดินรูป สิบสี่ภาค ที่มีการจำลองเหตุกาณ์ตามแต่ละสถานที่

        เป็นอีกบรรกาศหนึ่งเพื่อชวนเชิญพี่น้องและเด็กในค่ายร่วมพระมหาทรมานของพระเยซูเจ้า  ระยะทางเกิน สองกิโลเมตร มีการขึ้นลงเนินเป็นระยะๆ แต่เป็นภาพที่น่าจำอีกเหตุการณ์หนึ่ง ซึ่งที่นั่นไม่เคยมีมาก่อนและเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตรที่นั่น  ถ้าจะถามว่าเหนื่อยหรือไม่ขณะเดินรูป คำตอบแรกก็เหนื่อยแน่นอนตามประสามนุษย์ช่วงบ่ายสามโมง แดดร้อน แต่ภาพที่ออกมา  คือ ความเป็นหนึ่งเดียวกันของชาวบ้านที่เป็นชุมชนแห่งความเชื่อและเด็กๆในค่ายคำสอน


         

         

ประสบการณ์ของเวลา ใครคือครู ครูคือใคร

                ใครคือครูครูคือใคร จากประโยคนี้เอง อยากที่จะอธิบายความหมายและบอกเล่าเรื่องราว แต่ก็ย้อนนึกถึงและคิดถึงบรรดาครูที่เคยอบรมสั่งสอน ดุ ด่า ว่าเรา คอยตักเตือนและตีเพื่อให้จำว่าไม่ทำผิด ผมมาตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน แม้กาลเวลาจะผ่านไปแต่ความทรงจำก็ไม่เคยลืมเลือน ครูเป็นเสมือนผู้ร้อนก่อนและถ่ายทอดสู่เรา ในบางครั้งแม้มันจะเป็นเวลาที่สั้นและยาว อย่างบทเพลงครูกระดาษ ที่รวมทุกอย่างเนื้อหาและความหมายอยู่อยู่ในนั้นรวมทั้งหน้าที่ของความเป็นครู ต้องทำอย่างไร แต่เมื่อผมโตขึ้นและมีประสบการณ์ช่วยงานโรงเรียนและช่วยสอนบ้าง หรือในภาคฤดูร้อนที่ไปฝึกงานได้สอนเด็กๆทำให้รู้ว่ามันไม่ง่าย บางครั้งรู้สึกท้อเมื่อลูศิษย์ไม่ฟังเราหรือเด็กๆ ที่เราสอน เราต้องบ่น ดุเพื่อให้เขาฟังถึงขั้นลงโทษบางกรณี ทำให้รู้เลยว่าการเป็นครูนั้นมันเหนื่อย ที่ต้องทนกับลูกศิษย์ทุกๆ วัน ท้อบ้างยิ่งสมัยนี้เอง ตีไม่ได้ ถ้าตีก็เป็นเรื่อง จึงอย่างที่เห็นเด็กสมัยนี้เป็นสภาพอย่างไรในปัจจุบันสังคมไทย  ต้องต้องไปดูที่อื่นไกล 

              

           เมื่อเวลาผ่านมาและมันก็ผ่านไปอย่างไม่เคยหยุด มันดูแล้วเหมือนเรื่องโกหกแต่เวลาที่ผ่านไปนั้นเต็มไปด้วยคุณค่า ทุกวินาที กว่าเราจะเติบโตขึ้นมาอย่างทุกวันนี้เวลาก็ผ่านไปเยอะ ต้องเจออะไรต่างๆมากมาย  ถ้าไม่มีครูที่ค่อยสอนและ บ่นเราคงไม่มีวันนี้ ที่มีจุดหมาย มีความรู้ประดับไว้บ้างเพราะครูที่สั่งสอนผมมา อยากขอบคุณครูที่เป็นครูทุกท่าน ครูที่ไม่เคยทอดทิ้งนักเรียน

   

         ในโอกาสวันครูที่ผ่านมานี้ขอให้ครูทุกท่านมีความสุขในหน้าที่ของตน และพบเจอแต่สิ่งที่ดีๆในชีวิตเพื่อสรรฝันเด็กๆสู่ผู้ใหญ่ที่ดีสู่อนาคตต่อ