บทเรียนจากความทรงจำ

ประสบการณ์ดีๆ ช่วงค่ายคำสอนภาคฤดูร้อน

นำซ้อมเพลงมิซสาภาษาปกาเกอะญอ

   

             ครั้งแรกที่ซ้อมเพลงให้กับเด็กที่เป็นภาษาชนเผ่าของตนเอง ที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นกลัวร้องผิดเพราะร้องก็ไม่ค่อยเป็นเท่าไรบางเพลงและภาษาก็ไม่ค่อยแข็งแรง ยิ่งเป็นบทเพลงช่วงสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งปีวนมาหนึ่งครั้ง   ทำให้รู้สึกถึงความกดดัน สิ่งนี้เองทำให้ผมต้องแรงเพิ่มมากขึ้น ในการซ้อมเพลงทุกครั้งก็ต้องเตรียมก่อนที่จะมานำผู้อื่น แต่ก็ฝากทุกอย่างไว้กับพระ 

        สิ่งนี้เองทำให้ผมได้รับบทเรียนว่า เราต้องเรียนรู้อยู่เสมอ และเป็นประสบการณ์ดีๆที่ทำให้มั่นใจขึ้นแม้มันจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นาน เพราะหลังจากนั้นเป็นช่วงปัสกาที่ผม ครูคำสอนและคุณพ่อ  ตระเวณทำปัสกาตามหมู่บ้านต่างๆตามบนดอย  ซึ่งเป็นภาพและบรรกาศที่ดี ภาพที่ชาวบ้านรอยคอยมิสซา รอคอยพระสงฆ์มาเยี่ยม และเพลงที่ซ้อมก็สามรถใช้ขับร้องตามหมู่บ้านต่างๆ ที่ไปร่วมปัสกา

เยี่ยมตามบ้านชาวบ้านบนดอย

 เดินรูป สิบสี่ภาค ที่มีการจำลองเหตุกาณ์ตามแต่ละสถานที่

        เป็นอีกบรรกาศหนึ่งเพื่อชวนเชิญพี่น้องและเด็กในค่ายร่วมพระมหาทรมานของพระเยซูเจ้า  ระยะทางเกิน สองกิโลเมตร มีการขึ้นลงเนินเป็นระยะๆ แต่เป็นภาพที่น่าจำอีกเหตุการณ์หนึ่ง ซึ่งที่นั่นไม่เคยมีมาก่อนและเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตรที่นั่น  ถ้าจะถามว่าเหนื่อยหรือไม่ขณะเดินรูป คำตอบแรกก็เหนื่อยแน่นอนตามประสามนุษย์ช่วงบ่ายสามโมง แดดร้อน แต่ภาพที่ออกมา  คือ ความเป็นหนึ่งเดียวกันของชาวบ้านที่เป็นชุมชนแห่งความเชื่อและเด็กๆในค่ายคำสอน